Thursday, September 30, 2010

Apathy is for the dead. I am blue-hearted though.

And i don't wanna live in strict limits
I wanna break free but who knows..
Anyway, whoever knows is never gonna tell.
Feelings can be portraits & i am the fire-circle around it.
The light flashing upon the air traffic.
This causes no problem at all
until the elements come back home.
Home and arms,
streets and glances every now and then.
I want you inside
what do you say if i let a fight start tonight?
Well, the sun is so hot but nobody's warm.

Saturday, September 25, 2010

Use the light to knock 'em out.

Είναι μπλε.
Κι έτσι μιλάει για όνειρα κι άλλα τόσα
αδειάζει τον κόσμο όλο στο απόγευμα αυτό
θυμίζει κάτι από γένος ανώτερο και ιδεατό
ελεύθερο μα δικό μου.
Κι έτσι γίναμε εικόνες. Ανέγγιχτες μα χρησιμοποιημένες ετικέτες.
Μεγαλώσαμε με τον τρόπο τον οικογενειακό
ωραίοι δε γίναμε, όμορφοι παραμείναμε
τις αισθήσεις μπλέξαμε με παραισθήσεις
μετανοιωμένες στιγμές.
Κάποια στιγμή ανακοινώθηκε πως η ευδαιμονία βρέθηκε στο κενό.
Να μοιράζεσαι όσα έχεις. Έχεις;
Εδώ που βρισκόμαστε καλέ μου, τα πάντα περιορίζονται
χωρίς να αναζητούν εσένα ή εμένα πιθανώς
κι εγώ δεν έχω τη δύναμη να κάνω βήματα δίχως το δικό σου φως.
Από όλα αυτά που οι άνθρωποι αποκαλούν σημαντικά
τίποτα δε θέλω να φυλάξω παρά μόνο τα εύφλεκτα υλικά σου.

Friday, September 24, 2010


Τα λόγια που αδυνατείς να αγγίξεις.
Τις ζωγραφιές με τα άσπρα τα κενά, τα ήσυχα πανιά, απόκρημνα παιδιά.
Τα χρώματα μέσα στην καρδιά.
Παίζω ζωντανά σε μια σκηνή γεμάτη με φως
σε’ να μέρος που ο κόσμος δε μοιάζει και τόσο μισητός.
Όσα μπορώ να δω υποφέρουν δίχως τη ματιά κανενός.
Όσα μπορώ να γευτώ γαληνεύουν στης ψυχής τη σκιά.
Τόποι όμορφα εκλεκτοί κι αστέρια να φωτίζουν το σημείο που λατρεύω σαν κοιτώ.
Δρόμοι σκεπασμένοι με ριχτάρια θανάτου.
Αύγουστος έρχεται κι ακόμα εσύ εκεί.
Ας ήταν να μπερδέψεις για λίγο τα χαρτιά
έστω και για μια βραδιά
να γίνουν οι πέτρες της γης
στοιχεία της θαλάσσης
να γίνει το νερό
χώμα και σκόνη
επάνω απ' του ονείρου μου το τραγούδι.
Μερικά πράγματα αναλώνονται στην σκέψη
μα ο χρόνος όχι μόνο φθείρει αλλά και διαγράφει υποχρεωτικά.


Wednesday, September 22, 2010

τραγωδίες μισές.

Δηλητηριάστε όσο - όπως ποθείτε,
εμείς απόψε θα μετράμε ανθρώπινα εγκαύματα.

Βλέπεις δεν είμαστε εδώ για να κρίνουμε,
πράγμα που συνεπάγεται πως ούτε θα κριθούμε από σένα.
O εαυτός μας είναι ο ομόλογος μας είτε σε ελκύει αυτό είτε όχι.
Μονόλογοι επιτρέπονται. Μονάχα εσωτερικοί δίχως κοινωνικοποιήσεις περιττές.
Γιατί η κοινωνικοποίηση σου εξαρτάται από κάποιον που αμυδρά γνωρίζεις
και εσύ, απ’ ότι φαίνεται, είσαι από χέρι χαμένος.
Tις αγάπες σου, αυταπόδεικτες δικές σου,
και τα λόγια που χαρακτηρίζουν ποιήματα καιρού παρακμιακού,
ποιητές που πάσχουν από λογικά άλματα,
αυτά να τα πετάξεις εκεί που απομένει χώρος.
Ο χώρος εδώ γέμισε.
Οι αισθήσεις παραληρούν και η ειλικρίνεια χάνεται σταδιακά.
Κι όταν αναφέρομαι στο εδώ, να θυμάσαι να κοιτάς απορημένα
και πως το να λυπάσαι ποτέ δεν αρκεί.

Sunday, September 19, 2010

You're an island and my ship is running ground.
Every single day that I can breathe you change my philosophy.

You know, you're the one i can trust & tell everything.
you know life is no nintendo game but you insist on playing around & that makes me whole.
you cannot pause nor delete. you know me well & i cannot object.
they say, eyes can kill. Don't they know words do the same too?
cause when you want to scream inside a hole then there's nothin more sad than the sound comin' right back against you.
cause we're all alone & we want to see each other in pain & suffocation.

we never blame ourselves, we're the ones, the no-ones.
let us talk about love & caring. In school and in roads while we're comin' from bars late at midnight.

Cause we are the midnight youth and you can do nothing about it.
things feel so soft and you can't be that rough when it comes to realise that you're just a human.
just a human.
Cause i can tell you everything but the future.

Saturday, September 18, 2010

& there's no end

I'm sorry you get all this through without my being on your side.

but no matter how much i ignore what i've built so far,
no matter if i think this was so fuckin right,
no matter who you are,
you've to dig deep in your soul and mind and you can possibly if not surely, find the confidence not to hide.
my colour in the crowd.
to be proud of your height, your beliefs and decisions, your head and your stomach.
to be aware of who you are and where you can fly. you know, there's no limit to the sky.
and for now, i may be broken but tell me, how many out there are equaly broken.. and their words are not spoken.
The point is, if you're goin' to swim or not. You're goin to become strong or lazy for new lives?
My stomach really feels in pain. Devil inside. But it's the only way to be human enough.
And i'm gonna swim as long as it takes to get there, my arms will be my weapons
and i'll find my own hapiness in what i've built.
I'm more than my scars. My mouth speaks a language you will never recognise.
I have pure fire inside of me and i'm gonna spread it all way loud.