Sunday, October 30, 2011

Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς,
μπορούνε με χίλιους τρόπους.
Όταν οι άνθρωποι θέλουν το κακό,
του δίνουν όψη ν’ αρέσει.

Υποθήκαι, Κ. Καρυωτάκης

είναι βαρετό να αγαπάς με τον ίδιο τρόπο, συνέχεια.
η επανάληψη μια τύχης. η επίδειξη του ίδιου νυχτερινού μαχαιριού.
είναι βαρετό να αγαπάς με τον ίδιο τρόπο.
η αγάπη είναι μια ακριβή τράπεζα.
όμορφο κτίριο.
έρωτας της μορφής
αγάπη του εσωστρεφούς εσωτερικού.

Wednesday, October 26, 2011

It never rains on a very open door.

We never see the sky.
We are the lonely city keepers.
We may be born but we are forever alone.
We are the old ones
never to be the only ones.
I've got a secret keeper for fifty years and now but i've got no insurance.
I know you, him and the friend of hers but my heart is still open to the crowd.
The crowd with the really no-ones.
Observing eyes. The eyes of your colour. It's amazing how they can change and i'm in love with them.
No privacy tonight-
Yours is saved in the early years indeed.
No privacy tonight my night.
No night tonight my lonely night.

Saturday, October 15, 2011

Crescent moon.

at last, we're not learning how to live.
it's just that art has to come always first.
and that's why
i  love  you.

Monday, October 10, 2011

Type me, show me all of your powers.

really surprising smiles, inside the uprising morning of nothing.
and i have to wait for really nothing but i really wanna be something.
the point is clear indeed.
it's her vision on me. her something on me, her whispers on me, the air that melted inside my sleepy ear
tonight and every now and then.
in fact, reality is never too bad. my pen needs to be,
making it more touchable to my mind
cause i have nothing
without bad reality.
in a casual dress
ordinary down-town man,
hateful indeed.
bored to death indeed.
i've got a word and i need to make it seem less romantic than it should pretend to be
for me, we will always become useless men
because in my heart, i can only express letters and fearful faiths.
cause i've known you all my life.

Sunday, October 9, 2011

Νούμερο 1

Υπάρχει μια περίεργη συνήθεια με το συμβολισμό αυτό.
Η φύση μας ωθεί να πιστέψουμε πως μόνο του δεν μπορεί παρά
να λυγίσει
κι αν αυτό ισχύει
τότε το νούμερο 1 ανήκει σε ένα δέντρο και στην ξεχασμένη του γενιά.
Υπάρχει ένα συναίσθημα που το πολλαπλασιάζει
μα συνήθως αυτό παραμένει 1,
παρ’ όλα αυτά φτάνει και ονομάζεται έρωτας προς εσένα.
Υπάρχει ένας ρυθμός που του ανεβάζει θέσεις
και αυτό κρατά χαμηλούς τόνους
και τραγούδι ποτέ δε γίνεται
αν δεν ακουστεί, ρυθμός δεν πάλεται
κι ούτε μάτια σε κοιτάνε.
ανεκλπήρωτο συναίσθημα.
Υπάρχει μια παράλληλη σκέψη
που διαγράφεται με 1 κατεγιστικό "πρέπει".
δίδυμη σκέψη.
Υπάρχει ο άλλος σου εαυτός που ποτέ δεν εκπέμπεται,
ιδιότροπος αριθμός.