επίκληση στο συναίσθημα.
xx

μιλάω-περιμένω #opposites

το κοινότυπο ανέκδοτο είναι
ο αγώνας επιβίωσης.
είναι περίεργο που η φύση έρχεται εναντίον μας ή ακόμα και υπέρ μας.
τελικά ίσως είναι ωραίο να είσαι μπερδεμένος
οι αντιθέσεις δεν είναι καν αντιθέσεις
εμείς είμαστε οι τρελοί
περνάμε τους δρόμους και αδειάζουμε
μολυβένια χρώματα,
σχολική αναισθησία.
Λυπάμαι το χρόνο
οι δείκτες του ήταν πάντα τόσο λεπτοί,
ίσως να με λυπάται κι αυτός
γιατί όταν αυτός γίνεται παιδί, εγώ νυχτώνω.
και μέσα απο σχέδια αυτοκαταστροφής
γερνάμε γιατί ξέχασα να ζήσω.
λεπτοί δείκτες
δύναμη με μορφή προσωπικής δυστυχίας.
Δευτέρα, Τρίτη, Παρασκευή
μα ποτέ δε φτάνει Κυριακή.

-1

ημέρα 1
εικόνες εδώ κι εκεί
ενδιαφέρον [;]
δύναμη του συναισθήματος "καθημερινότητα"
η ημέρα πάντα κυλάει βαρετά,
βαρετά.
μηδέν κι όλας.
όλα είναι πιο όμορφα τη νύχτα.
η ημέρα φτιάχτηκε για να σκορπά τη διάθεση της υπομονής.
ημέρα 1, μηδέν κι όλας.
μας αρέσει να δενόμαστε κι άλλο τόσο να δενόμαστε ακόμα πιο πολύ.
προσθέτουμε κάποια στοιχεία ποιητικής
γιατί στη λογοτεχνία τίποτε δεν είναι απίθανο.
μα φοβόμαστε
γιατί το βράδυ κρύβει υποχρεωτικά ξεκούραση
μα δεν κουράζομαι να δένομαι.
περίπλοκη λογοτεχνία.
φοβόμαστε πως το βράδυ κρύβει ένα ξύπνημα
ενώ εμείς ακόμα θα ξυπνάμε εκείνο θα έχει ήδη φτάσει.
φοβόμαστε να μπούμε σε ρόλους α' προσώπου
να πως κρυβόμαστε κι εμείς
να τρέξουμε πριν το βράδυ φτάσει.

amplifier in my heart.

In motion we die.

I've got one hundred & more kids playing and i can say nothing.

there's more than you may see

figuring out whispering knots

and kids are still crying.

there's a motion not a motive. a moving smile on the road and the kids are still crying

and i can say nothing.

and i repeat my words, swallowing has been always the thing.

future starts slow

If I ever give you up my heart will surely fail.

may-

και πως άραγε θα' θελες να συνηθίσεις να βλέπεις τον εαυτό σου;

το πρωί

το μεσημέρι

το βράδυ

είναι 3 συνήθειες όπως και να το θέσεις.

μας αρέσει να καταλήγουμε εκεί που υπάρχει η αγάπη

και το φως

αυτό που είναι πάντοτε αναμμένο.

μας αρέσει να βλέπουμε μια φιγούρα

και μου αρέσει να κλέβω κάτι από αυτήν.

είναι 2 απέραντες λέξεις η φωνή μου

που η ηχώ τους ποτέ δεν σταματά να μιλά.

η κυρίαρχη μονάδα μνήμης είναι οι αισθήσεις.
η γενικότερη ανασφάλεια ενός μυαλού που δεν μπερδεύτηκε ποτέ,
οι λέξεις δεν έχουν κανένα νόημα.
η αναπαραγωγή, σαν την αναδίπλωση των γραμμάτων, ανιαρή
η εποχή που βαριέται να μετράει
η αναδίπλωση, ανιαρή.
είναι όλα μια συνέχεια από ακούραστα κουμπιά
η εποχή των κουρασμένων ανθρώπων και των τεραστιων γραμμάτων.
είναι σα να επιταχύνεις για να φτάσεις στο αγαπημένο σου σημείο
ξανά και ξανά,
ο ήχος που δεν άκουσες ποτέ.